Een verhaal in 6 woorden.

tumblr_static_tumblr_static_filename_640.png

Slapen: veilig zijn tijdens een depressie.

Niets zo fijn als onder je dekens kruipen met de gordijnen gesloten, terwijl je buiten de wind hoort waaien en de regen hoort vallen tegen je raam. Zelf ga ik niet graag naar buiten, laat staan met het trieste weer van nu. Uiteindelijk moet ik naar buiten, maar voor nu blijf ik hier en slaap ik uit tot morgen.

XXXX MAR

Een verhaal in 6 woorden.

Boeken: de jeugd van een journalist.

Lezen is iets wat ik vroeger bijna dagelijks deed. Het was ook een stuk van mijn opvoeding waarbij ik samen met mijn moeder naar de bibliotheek fietste in het dorp op woensdagmiddag. “Lezen is beter dan tv kijken” zijn woorden die ik vaak te horen kreeg. Heerlijk vond ik het, de rust en sfeer die er hing.

Toen ik in mijn puberteit begon lag mijn focus helaas op andere dingen dan tijd maken voor een goed boek. Sindsdien heb ik het, met uitzondering van de metro op maandagochtend, nooit echt meer kunnen oppakken. Misschien komt het door het feit dat ik mij nog geen 10 seconden kan concentreren op iets. Wel was ik aardig wat middagen te vinden in de bibliotheek tijdens mijn studie. De bibliotheek was een plek waar ik wel mijn concentratie kan vasthouden.

Wat ik mis aan het lezen van boeken is de creativiteit die je er in steekt. Je eigen beeld verzinnen bij de letters die op papier staan, iets wat je bij films en series niet kan doen. Wanneer er dan een verfilmde versie verschijnt van het boek wat je gelezen hebt, waar je je fantasie op los hebt geslagen en je eigen audioversie in je hoofd hebt afgespeeld. Dan valt die film altijd tegen.

Note to self: Start reading again.

rijksmuseumRijksmuseum Amsterdam.

 

-Mijn bijdrage aan het 6 woorden verhaal van Marion Driessen-

5 musts wanneer je reist met flixbus

Wat ik verwachtte was lekker languit liggen en gebruik maken van 2 stoelen, maar het moment dat ik de tourbus instapte werd het tegendeel bewezen. Daar zat ik dan: ongemakkelijk naast een onbekende terwijl ik nog een paar uurtjes slaap probeerde te pakken. De 7 reis-uren leken oprecht ook 7 uur te duren, misschien nog wel langer. Het reizen met de flixbus gaat niet over rozen. Toch wil ik je 5 tips geven die het allemaal wat comfortabeler maken:

1. Oordopjes
Of je nou gebruik maakt van je apple-oortjes of van die gele geluidsdempers, zolang je het gesnurk van je buurman maar niet hoort. Wanneer je ’s nachts reist met de flixbus wil je maar al te graag wat uurtjes weg suffen. De buschauffeur roept netjes om aan het begin van de rit dat er verwacht wordt dat je rustig bent tussen 00:00 – 07:00, maar besef dat je met ongeveer 60 man in een bus zit waarvan 20 % last heeft van slaapapneu of chronisch snurken. Geen zorgen dat je je stop mist omdat je niets hoort, de buschauffeur roept elke stop om met een geluid van ongeveer 120 decibel. Dit overtreft je harde afspeellijst op Spotify wel.

2. Kussen
De stoelen in de bus liggen nou niet echt comfortabel, zeker niet wanneer je er 7 uur lang op moet liggen. Wat voor mij een uitkomst was, was het nek kussen van Primark. Voor 6 euro vond ik dit het proberen waard en ik was al te blij toen ik hem bij me had tijdens de rit. Ook je slaapkussen is prima om mee te nemen. Wanneer je hem niet gebruikt kun je hem altijd nog gebruiken als afscheiding tussen jezelf en je (vervelende) buurman.

3. Slaappillen
Iets wat ik op de heenweg vergeten was: slaappillen. Zelf had ik er al voor gezorgd uitgeput te zijn voor ik aan de lange busreis begon maar ik had deze extra ondersteuning nog wel kunnen gebruiken. Toen ik dit op de terugweg innam heb ik 7 uur lang geslapen met slechts 2 tussenpozen. Nu wil ik niemand natuurlijk een nieuwe verslaving aanpraten.. maar wanneer je slecht kan slapen op plekken behalve je eigen bed kan ik dit iedereen aanraden.

4. Wegwerpwashandjes of reinigingsdoekjes
De adem van 60 man, ochtendzon die op de bus scheen en een airco die niet werkte zorgde voor een bezwete en vies voelende ik. Ik baalde ook enorm toen ik er achter kwam dat ik mijn reinigingsdoekjes nog in mijn tas had laten zitten die zich bevond in het enorme laadruim onder in de bus. Niets is fijner dan jezelf even opfrissen voor je aankomt op je bestemming. Zeker omdat de bus vaak aankomt op de meest onmogelijke tijden, wanneer je nog niet in kunt checken bij je hotel, is het fijn om op deze manier jezelf wakker te schudden.

5. Laagjes kleding
De temperaturen in de bus verschilden van tropisch regenwoud tot Alaska. Draag kleding met laagjes die je makkelijk aan of uit kunt trekken. Wat ook aan te raden is om zo comfortabel mogelijk op reis te gaan aangezien je nogal bekneld kunt zitten door de minimale beenruimte die je hebt. Niemand zit er dan op te wachten om een strakke skinny jeans te dragen, ga lekker op pad alsof je de hele zondag op de bank gaat hangen.


Ps: Voor het geld wat je betaald is reizen met flixbus het méér dan waard. Ik reisde retour naar Berlijn voor ongeveer 50 euro. Als je dit vergelijkt met de trein ben je 3 keer zo goedkoop uit. Je wordt gedropt dichtbij het centrum en stapt op ditzelfde punt weer op voor je terugreis. Als je jong bent en voor weinig geld een stukje wereld wilt zien kan ik je dit zeker aanraden!

Boek hier je reis via flixbus!

De mooiste dag van mijn leven

Wat ik ontzettend lastig vind is om tot in details te vertellen hoe ik me voel op een bepaald moment, of welke gedachten er door me heen gaan. Ik ben nooit echt een schrijftalent geweest, maar ik doe mijn best. Sit back & relax, want ik ga jullie vertellen hoe ik op 3000 meter hoogte uit een vliegtuig sprong.

Het klinkt super extreem en dat was het ook, ondanks dat ik met parachute sprong ;-). Al sinds ik een jaar of 12 was is het mijn droom om parachute te springen. Op een of andere manier had ik niet echt de mogelijkheid gevonden om dit te doen, en ik had ook niemand gevonden die gek genoeg was om met me mee te springen.

Toen ik net 19 jaar was ben ik samen met mijn vriend afgereisd naar Texel, die verrassend genoeg vrij snel instemde om dit samen met mij te gaan doen. We sliepen in een bed&breakfast met hele lieve eigenaren die vol enthousiasme vertelden dat zij ooit ook gesprongen hadden. Ik was super excited over de volgende dag, maar voelde me ook heel gespannen. Het was ten slotte niet iets wat je zomaar doet.

Na een korte, vooral slapeloze nacht vertrokken we de volgende ochtend rond 9 uur richting het vliegveld. Hier moesten we ongeveer 2 uur wachten, wat de langste 2 uur van mijn leven leken te zijn. Terwijl we boven ons de voorgaande groepen mensen zagen zweven in de lucht, vroeg ik me af waarom ik dit ook al weer wou doen. Op het moment dat we onze namen door de speakers hoorden klinken om ons klaar te maken voor onze vlucht sloeg mijn hart een paar keer over. Dit was hét moment waar ik zolang op had gewacht.

Vanaf hier ging alles heel snel. Na mezelf in een felrode overall gehesen te hebben vertrok onze tocht met ongeveer 10 anderen door het weiland naar het vliegtuig toe. Het voelde alsof we in een slechte videoclip van New Kids zaten, en er elk moment een bom achter ons kon ontploffen. Bij het vliegtuig maakten we kennis met onze sprongbegeleider (Dave, ik vergeet je naam nooit meer).

Het moment dat ik het vliegtuig instapte besefte ik me dat ik überhaupt nog nooit gevlogen had, dus dat ik eigenlijk 2 ervaringen in 1 klap meemaakte. Het was een klein vliegtuigje met banken in verticale richting. De deur sloot, en Dave klikte zich vast aan mijn overall en ik wist op dat moment dat ik niet meer terug kon. Het vliegtuig steeg op en ik werd keihard achterin de bank gedrukt. Al trillend vloog ik daar dan, in de lucht, al wetend dat ik niet meer via de normale weg ging landen. Het uitzicht was adembenemend, zo mooi. De sprongbegeleider vertelde me het een en ander over alle eilanden die zichtbaar waren, en liet me zien op zijn meter hoe hoog we moesten vliegen voordat we gingen springen. Ik weet nog dat we op een punt waren en ik dacht “Jeetje mina, wat zijn we hoog”, en de begeleider me doodleuk vertelde dat we nog de helft hoger moesten vliegen voor de deuren open gingen.

Op 3000 meter opende het rolluik van het vliegtuig waardoor er een enorme windvlaag ontstond. Ik zag ongeveer 8 mensen voor mij uit het vliegtuig denderen, en hoe dichterbij het bij mijn beurt kwam hoe banger ik werd. Het moment dat ik op de rand van het vliegtuig zat kwam het besef: WAT ben ik in godsnaam aan het doen?! Veel tijd om er over na te denken had ik niet, want nog geen seconde later viel ik al met een enorme vaart naar beneden. Ik probeerde te schreeuwen en te gillen, hoe ontzettend vet dit toch was. Ik voelde de wind van onderen door mijn gezicht en haar gaan. Ik voelde me zo ontzettend vrij, alsof niet alleen het vliegtuig maar ook ik zelf vloog. Toen de parachute open klapte was ik blij maar ook teleurgesteld tegelijk. Ik was blij dat hij open klapte, want ja als dat niet gebeurde was het de mooiste maar ook laatste dag van mijn leven, en teleurgesteld omdat het alweer voorbij was.

Zo zweefden we nog 15 minuten in de lucht, neerkijkend op alle kleine huisjes en poppetjes op de aarde. Wat ik het meeste van versteld stond is na zo’n periode van hard naar beneden vallen, er opeens totale stilte was. Dat was zo ontzettend mooi. Na dit verhaal is het enige wat ik kan zeggen: krijg je de kans om dit te doen, doe het! Het is iets wat je nooit meer vergeet en het geeft je een enorme boost voor de toekomst.

-Marith van Veen

Paracentrum Texel